treinreis Almaty-Aralsk

Nu begint het avontuur pas echt. Na een week lang in Almaty geweest te zijn, trek ik nu "het binnenland" in. Mijn eerste bestemming, Aralsk. Op maandagavond neem ik de trein, en zo'n 32 uur later zal ik aankomen in Aralsk. Ik heb een ticket "luks" oftewel luxe, het beste wat je hier kan krijgen, stel je er alleen niet al te veel van voor, het blijft nou eenmaal kazakhstan. Luks betekend een slaapcoupe voor 2 personen. Ik deel m'n coupe met een oude kazakhstaanse man, die schrijver blijkt te zijn. Na het gebruikelijke treinpraatje van waar ga je heen en waar kom je vandaan, laat hij me zijn nieuwste boek zien, deel 15 van een reeks boeken over (semi)bekende kazakhstaanse mensen, bijna allemaal politici. (verder snapte ik er geen fuck van, want het grootste gedeelte was in het kazakhstaans). Al snel bood deze aardige man me wat te eten aan. Eerst kwam hij aanzetten met een pot thee en wat worst, daarna kwam er ook nog zoete aardappel, tomaat, brood en een soort van komkommer bij. Allemaal erg lekker, maar toen kwamen de 2 belangrijkste elementen van de maaltijd, vlees, of beter gezegd, een stuk bot met heel veel vet en een klein stukje vlees en natuurlijk een fles wodka. Na de maaltijd bood ik m'n appels en koekjes aan als toetje en na nog wat gepraat vond hij het tijd om te gaan slapen. Maar aangezien ik daar totaal geen zin in had, ging ik maar naar het restaurant. Daar kwam ik klara tegen.

Klara is een hele grote, brede kazakhstaanse vrouw van ongeveer 55 uit Kyzylorda en werkt als verkoper en serveerster in de trein. Aangezien ik 1 van de 3 niet kazakhstaanse mensen was in de trein, kwam ze meteen naar me toe, om te vragen waar ik vandaan kwam enzo. Ik vrolijk met haar praten met mn af en toe nogal gebrekkige russisch, en al snel had ik de aandacht van het hele restaurant, want er was een buitenlander in de trein, wat hier in kazakhstan dus zo'n beetje nooit gebeurt blijkbaar.

Ik bestel een biertje en al snel komt Fjoder bij me zitten. Fjoder slaapt in de coupe naast me, is 17 en komt uit aktubinsk (of aktobe op z'n kazakhstaans). Fjoder is 1 van de 2 andere niet kazakhstaanse mensen in de trein. Na een tijdje met elkaar gesproken te hebben willen de rest van de mensen in het restaurant ook met me praten, want een buitenlander is iets bijzonders, dus ik krijg de volle aandacht. Van alle kanten bieden mensen me wodka en bier aan, en ik praat met iedereen. Na een half uur verbied klara het hele restaurant om me nog drank aan te bieden, omdat ik anders te dronken zou worden, en ze kwam eigenlijk net te laat. Geen idee meer hoe laat het was, maar ik strompelde naar mn bed, om daar te gaan slapen.

Een paar uur later werd ik door klara alweer wakker gemaakt, met de vraag of ik iets wilde drinken, ik zeg nee, ik wil slapen, maar een kwartier later komt fjoder langs, of ik zin heb om een sigaretje te roken (we stonden op dat moment stil op een station, de kans om ff frisse lucht te krijgen en buiten rond te lopen). Na een sigaretje ging ik weer op m'n bed liggen, met een gigantische kater, maar na een half uur werd ik weer gestoord. Ik zat te lezen in m'n russische woordenboek, om een beetje russisch te oefenen, en fjoder en z'n nieuwe vriend kanat liepen langs. Kanat is 22 en komt ook uit Aktubinsk, maar studeert in china. Hij slaapt met z'n 2 zusjes in dezelfde wagon. Kanat is erg geintereseerd in buitenlanders, dus moest ik wel met hem en fjoder mee naar het restaurant, waar ik dus met gigantische koppijn met hun ben gaan thee drinken.

De hele dinsdag heb ik met fjoder en kanat doorgebracht in het restaurant, thee drinken, en op het eind van de middag toch maar weer overgestapt op het bier. Natasja, de kokin aan boort van de trein, dus de 3e niet kazakhstaanse in de trein, zag dat we een kater hadden en maakte wat borsj voor ons, en verder rookte we een sigaretje elke keer als de trein stopte op een of ander vaag stationtje. Fjoder en kanat stopte me vol met kazakhstaanse specialiteiten, zoals meloen uit syny (daar schijnen ze de beste meloenen te hebben van heel kazakhstan, en in kazakhstan hebben ze heel erg veel meloenen) en gerookte hele vis, met kiewen, eitjes en ogen en al (vooral de eitjes zijn erg lekker, en zeker een aanrader).

Inmiddels was het avond geworden en vroeg kanat wie mij zou komen ophalen in Aralsk. Ik zeg, niemand, want ik ben alleen. Toen brak paniek uit in de trein. Meteen werden klara en haar collega's erbij gehaald, want iemand had gehoordt dat buitenlanders berooft werden in Aralsk (alsof daar ooit buitenlanders komen). kanat had meteen de hulp ingeroepen van marina, z'n zusje, en zei gingen met behulpen van m'n lonely planet, bellen naar aralsk, om te kijken of ze wat konden regelen. Fjoder en klara gingen de trein doorzoeken op zoek naar iemand die in aralsk woont. Al snel kwam er een oud vrouwtje het restaurant binnen die uit Aralsk kwam, en die me wel kon helpen. (het bellen van Kanat en Marina was zinloos, omdat we al zo'n anderhalve dag door de kazakhstaanse steppen reden, en daar echt helemaal niets is, behalve hier en daar een vergeten dorpje, en je dus ook nergens bereik hebt met je telefoon).

Nadat de rust was teruggekeert, vond kanat het tijd dat we wat vrouwen gingen opzoeken. Dus ik en fjoder gingen met hem mee naar een wagon waar de mensen die in een veel minder luxe klasse reizen zaten, en daar gingen we bij Akepke en haar zusje (met een onuitspreekbare kazakhstaanse naam zitten). De uren gingen voorbij met gepraat over van alles en nog wat, almaty (want daar kwamen we allemaal vandaan), het nederlandse drugs en prositutiebeleid (wat ze hier allemaal erg interesant vinden) en vele andere dingen. Kanat was soort van mijn tolk (hij spreekt redelijk engels) en akepke was m'n lerares, want zei verbeterde elke fout die ik maakte in het russisch.

Na een paar uur en wat tussenstops op wat kleine stationetjes kwam Aralsk in zicht. Alleen had ik slechts 2 minuten om met mn backpack en al m'n shit uit te stappen, en meteen schoot iedereen weer in paniek, het halve treinpersoneel werd bij elkaar geroepen, om me te helpen inpakken, en te zorgen dat ik op tijd klaar stond om uit te stappen.

En daar was het dan, Station Aralskje More, mijn eindstation, na afscheid genomen te hebben van al m'n nieuwe vrienden, en nummers en e-mailadressen uitgewisseld te hebben, stapte ik uit de trein, en daar was ik dan, om kwart voor 4 's nachts, in Aralsk, een door god vergeten plek op de wereldkaart