Aralsk, zon, zand, maar vooral geen zee

Met de taxi werd ik afgezet bij het enige hotel in het stadje, hotel Aral. Na een paar uur slapen op een redelijk bed, kwam ik er 's ochtends achter dat er uit de kraan in de badkamer slecht een klein stroopje water kwam, en het toilet doortrekken was niet mogelijk, vanwege te weinig water. En dat is nou precies wat Aralsk kenmerkt, GEEN WATER.

Aralsk was in de jaren 50 nog een levendig vissersdorp aan de Aralmeer, ooit een van de grootste meren ter wereld. Maar in de jaren 60 kwam de sovjetregering op het "geniale idee" om de eindeloze steppe rondom Aralsk om te voren tot landbouwgrond, door honderden irrigratiekanalen vanuit het Aralmeer te graven, dwars door de steppe. Het werkte, de steppe aan de rand van de kanalen waren prima als landbouwgrond. Er was alleen 1 probleem, het meer krimpte. Aralsk, in 1960 nog aan de rand van het meer, ligt nu zo'n 50 kilometer van het meer verwijderd, en zeker 1/3 van het meer is totaal verdwenen.

Enkele gebouwen herrineren nog aan de ooit zo welvarende vissersstad. Gebouwen uit de tsaristische periode of de vorige sovjettijd. op het centrale plein staat nog een steen met daarop de brief die lenin naar de stad stuurde toen de bewoners van aralsk vanwege het feit dat ze vele wagens met vis hadden geschonken aan de bevolking van rusland die toen hongersnood leed. Ook het station heeft nog een gigantische mozaik die daaraan herrinerd.

Maar als je nu naar de oude haven gaat, tref je daar een grote lege vlakte aan, waar een paar boten op het droge liggen te roesten, en waar kamelen grazen op de plek waar vroeger dagelijks tientallen boten met vis de haven binnenkwamen. De stad zelf heeft 1 geasfalteerde weg, de rest zijn allemaal zandweggen, die tussen de schattige blauw met witte huizen doorlopen. De bazar en de busstation liggen op een paar minuten loopafstand van het centrale plein, aan de rand van een grote zandvlakte, op de plek waar ze een nieuw, gigantisch centraal plein aan het bouwen zijn. De halve stad staat vol met overheidsgebouwen, en dat is volgens mij ook bijna de enige plek waar een beetje gewerkt wordt. Hier en daar zie je wat bouwvakkers, en langs de rand van de wegen zitten heel veel vrouwtjes met limonadekraampjes, maar verder is de enige bezigheid van de mensen in Aralsk het opzoeken van de schaduw. Dit klinkt lui, maar als je er zelf bent geweest, geef je ze groot gelijk. Het is er echt bloedverziekend heet. Gelukkig zijn er genoeg schaduwplekjes te vinden, en kun je op genoeg plekken heerlijke ijsjes kopen, maar verder moet je eigenlijk tussen 12 en 3 zeker niet naar buiten gaan.

Verder moet je oppassen voor stof en zandwolken. Als je de stad in gaat, neem dan een doek, een pet of iets dergelijks mee, om je gezicht te bedekken als er een of andere oude vrachtwagen langsrijd over een van de vele zandwegen, een enorme stof/zandwolk is namelijk vaak het geval.

Oke, ik klinkt nu vast negatief, en je zult vast denken, daar moet ik echt nooit heen. Maar je moet er juist heen. Met een taxi kan je naar de plekken waar ooit het meer was, en waar nu eindeloze steppe is, en zie je scheepswrakken liggen (toen het water verdween, zijn veel schepen gewoon blijven liggen, en dus kan je nu overal midden in de steppe schepen zien liggen) en kan je naar wat er nu nog over is van het aral meer. Ik had een hele goeie gids, die mij wist te vertellen dat het noordelijke gedeelte van het meer (het is nu in 2en gedeeld) binnen 10 jaar helemaal zal verdwijnen. Ik was er 20 augustus, en in de 2 weken was op de plek waar ik bij het meer was, de waterlijn ruim 2 meter teruggetrokken.

Verder is het best een grappig dorp. De meeste kinderen hebben nog nooit een blank iemand gezien, en dus ben jij het centrum van alle aandacht. De hele tijd dat ik er was kwamen er kinderen naar me toe, maar het enige wat ze konden zeggen in het engels was "xello" (de h kunnen ze hier niet uitspreken), anglish? (engels?) en byebye.

De enige andere buitenlanders in m'n hotel was een fotoploeg van een frans modemagazine, die hier waren voor een fotoshoot, waarom ze dit moesten doen op dit vergeten plekje op de aardbol wisten ze zelf ook eigenlijk niet.

toen ik na ruim anderhalve dag vertrok uit Aralsk, stond zo'n beetje de halve stad me uit te zwaaien. Alle vrouwen van het hotel (zo'n 10, terwijl slechts 4 kamers bezet waren, wat ze allemaal deden, geen idee, waarschijnlijk is hun functieomschrijving elkaar gezeldschap houden ofzo), stonden bij de deur van het hotel en buiten liepen allemaal kindertjes met me mee naar de bus en constant zeiden ze byebye.

Aralsk, een stad in the middle of nowhere, en er is ook niet eens zo heel veel te doen, behalve bekijken wat voor tragedie zich hier heeft afgespeeld. Het is een vorm van ramptoerisme, maar je kan je ook prima een dag vermaken door gewoon een beetje door het stadje te lopen, te kijken naar de mensen (en de kamelen die hier gewoon door de stad heenlopen). Als je echt eens iets anders wilt, ga dan naar Aralsk, Ik vond het er geweldig, en ga zeker ooit nog een keer terug.